Najlepsza przyjaciółka Avy ma kłopoty z mężem, który znęca się nad nią psychicznie i nie stroni od innych kobiet. Postanawia pomóc w znalezieniu na niego jak najwięcej dowodów do sprawy rozwodowej. Jej kroki zmierzają do Nightingae Investigations, gdzie planuje poprosić o pomoc Luke’a, w którym podkochiwała się od kiedy skończyła osiem lat. Jednak z pozoru proste przeszukanie domu zamienia się w strzelaninę i Luke już więcej nie pozwoli aby Ava przysporzyła sobie jakichś kłopotów.

        Narracja odbywa się w pierwszej osobie czasu przeszłego z punktu widzenia Avy. I jest to kolejny tom, w którym najchętniej wysłałabym główną bohaterkę do psychiatryka. Tym razem spotkamy się z ‘Dobrą’ i ‘Złą’ Avą, które po prostu siedzą głównej bohaterce na ramionach w formie aniołka i diabełka w seksownej bieliźnie i non stop podpowiadają co powinna zrobić i jak odczytywać sytuacje. Na serio, to było tak bardzo irytujące, że nie uwierzycie. Teksty w stylu „Dobra Ava wychyliła się nad moim ramieniem i rzuciła aureolą w Złą Avę” były na porządku dziennym. Nie znoszę tego typu wstawek, bo jeśli poznajemy wydarzenia z punktu widzenia bohaterki, to jak trudno napisać co ona teraz czuje, albo chociaż co jej się wydaje, że czuje? Zamiast tego, wyobrażając sobie te absurdalne sytuacje, po prostu co chwilę przewracałam oczami. Sama bohaterka to taka niczym niewyróżniająca się mimoza, która dosłownie pozwala Lukowi na decydowanie o wszystkim i udaje po drodze, że się na niego dąsa. Mamy trochę wspólnych historii z dzieciństwa, kiedy to macho-detektyw bronił Avę przed dzieciakami, które się nad nią znęcały, jeździł z nią na motorze czy pocieszał. Te fragmenty były akurat całkiem słodkie i przyjemne. Jeśli natomiast chodzi o obecną postać Luke’a, strasznie mnie wkurzał. Dość mocno czekałam na jego książkę, ponieważ widzieliśmy go w akcji z Jules i Roxi, podczas dosyć usilnych flirtów, niestety w tej odsłonie porażka. Kiedy Ava pojawiła się w jego życiu, natychmiast zerwał z obecną dziewczyną, a kiedy bohaterka wyszła na kolację z innym facetem, we wspaniały wprost sposób się do niej odezwał, ale przytoczę cytat aby nie być gołosłowną: „Zano może cię mieć dopiero wówczas, kiedy ja już z tobą skończę” – no szczyt romantyzmu, kobitki, bierta go! Przykuł ją też kajdankami do łóżka i zniknął na wiele godzin. Generalnie takie zachowanie nie jest w ogóle śmieszne. Trójkąt miłosny wnosi trochę dramatyzmu, ale chyba było to dla mnie za mało. Czułam monotonię i zmęczenie ciągle powtarzanymi wątkami. Trochę krócej by się zdało, żeby to tak nie zmęczyło!

        Ogólnie fabuła brnie w podobnych kierunkach jak poprzednie tomy. Musi być jakieś porwanie, pościg, strzelanina, bo bez tego nie byłoby zabawy. Natomiast takie to było wymuszone i niezbyt emocjonujące. Chyba mi się to przejadło albo zwyczajnie problem tkwił w głównych bohaterach, których chemia tym razem nie przekonywała. Jeżeli lubicie miłosne zawirowania, pościgi, porwania i tego typu zawirowania fabuły, to z serii Rock Chick polecam tom drugi („Zmysłowy anioł stróż”) i trzeci („Od pierwszego wejrzenia”). Skoro część cztery i pięć nie do końca mi pasowały, no to szóstka to już musi być sztos, albo stracę wiarę w autorkę! Ostateczna ocena to 5,5/10 czyli niestety mogło być lepiej.

„Wymarzony mężczyzna” to kolejny tom serii romansów spod pióra Kristen Ashley. Jednak każda z tych książek jest osobną historią, więc nie trzeba ich czytać w kolejności.

Tym razem autorka zabrała nas do świata skór, monocyklów i wytatuowanych przystojniaków. Tyra szuka mężczyzny ze snów. Nie zadowoli się nikim innym. Kiedy wzrokiem odnajduje Tacka, wydaje jej się, że to facet idealny, a po wypiciu sporej ilości tequili i upojnej nocy, właściwie jest już po uszy zakochana. Czar jednak pryska, kiedy zostaje wykopana z łóżka, a w poniedziałek musi się stawić przed rzeczonym przystojniakiem, który tym razem przejmuje rolę jej szefa. Co wyjdzie ze spotkania tych wybuchowych charakterów?

Powiem szczerze, że książkę czytało się szybko, ale mam wrażenie, że autorka ma po prostu taki lekki styl. Łatwe zdania, przyjemna otoczka, wybuchowe kłótnie bohaterów. Większość tekstu jest napisana w pierwszej osobie czasu przeszłego, a drobne fragmenty w trzeciej osobie. To właściwie podsumowuje temat narracji, jednak czy polubiłam bohaterów? W pewnym sensie tak, ale mimo wszystko Tack był chyba dla mnie zbyt hardcorowy. Nie mogłam do niego po cichu wzdychać, bo kozia bródka, masa tatuaży i harley davidson, nie są zazwyczaj rzeczami, które mogą mnie przyciągnąć. Była żona, wszędzie sypiąca przekleństwami i dwójka prawie dorosłych dzieci to też pewien bagaż. I wiem, że to mówię, przekonuję sama siebie, ale chyba po prostu nie podobało mi się, że bohaterka tak łatwo odpuściła facetowi, który ją ‘nieładnie’ potraktował. Romantyczne historie zazwyczaj się tak nie zaczynają, ale z drugiej strony to bardzo dobrze, że możemy ugryźć coś troszkę innego, bardziej hmmm, nieoczywistego.

Wątki wokół naszej pary oscylują pomiędzy wzajemnym przekomarzaniem, poznawaniem świata motocyklowej hordy, w której króluje braterstwo, ale też porachunkami z rosyjską mafią. Nie chcę zbytnio zdradzać, jednak tej akcji nie ma aż tak wiele, raczej jest ona w tle i stonowana, podobnie jak w poprzednim tomie, który czytałam. No i wreszcie sceny zbliżeń. Powiedzieć, że są częstsze i ostrzejsze, to jak nic nie powiedzieć, ale ma na to chyba wpływ sam główny bohater. Słownictwa niewyszukanego nam nie oszczędzono, ale znowu, może to i dobrze.

Komu polecam? Dziewczynom, które lubią badboyów przez duże B, trochę wulgarności i nieoczywistych rozwiązań. Szczerość głównej pary była niewymuszona i niewymuskana, a to chyba rzadkość. Tej części dam 6,5/10, a cały czas w głowie kiełkuje mi myśl, że muszę się skusić na pierwsze dwa tomy :)

„Idealny mężczyzna” to trzeci tom z cyklu ‘Mężczyzna marzeń’ autorstwa Kristen Ashley. Ochoczo zgodziłam się na wykonanie recenzji dla Wydawnictwa Akurat, jako że książka zawiera w sobie zupełnie nową historię, niezwiązaną z poprzednimi tomami.

Wyobraźcie sobie nieśmiałą kobietę, która ze względu na przepełnioną rozczarowaniami i przytłaczającą przeszłość, ma bardzo niską samoocenę. Jest w dodatku platonicznie zakochana w przystojnym detektywie z naprzeciwka. Co zrobi Mara kiedy funkcjonariusz Lawson postanowi naprawić nie tylko cieknący kran, a również zawirowania w jej pozornie poukładanym świecie?

Książka w większości napisana jest w pierwszej osobie czasu przeszłego, z punktu widzenia głównej bohaterki. Jedynie nieliczne fragmenty, które wskazują na odczucia i wydarzenia z udziałem Mitcha, są przedstawione w trzeciej osobie. Ten sposób narracji sprawił, że w ekspresowym tempie pochłonęłam powieść, która mieści się na ponad pięciuset stronach, więc z pozoru może się wydawać przytłaczająca, jednak w ostatecznym rozrachunku, wcale taka nie jest. Postacie są dobrze skonstruowane, a ich motywacje zrozumiałe. Tytuł wręcz idealnie wpasowuje się we wzorzec męski i chyba każda kobieta śni o tak silnym partnerze, który jest też odpowiedzialny, skory do pomocy, ale w razie czego potrafi postawić na swoim.

„(…) w prawdziwym świecie każdy robi swoje i każdy podejmuje decyzje. Niektóre są dobre, niektóre złe, niektóre są i takie, i takie, ale każdy z nas jest inny i co więcej, wszyscy się ciągle zmieniamy.”

Uczucie między dwójką bohaterów rozwija się stopniowo i bardzo mi się to podobało. Książka ma w sobie elementy romansu i słodyczy, a sceny zbliżeń są delikatne, co wydaje się być niespotykane przy obecnym trendzie w literaturze gatunku. Element niebezpieczeństwa i akcji gra drugie skrzypce, ale dodaje smaczku i odebrałam go bardzo pozytywnie. Całość naprawdę dobrze się broni, a przekomarzanie bohaterów i rodzinne relacje z najmłodszymi postaciami, wielokrotnie wywołały uśmiech na mojej twarzy. Okładka w jesiennej kolorystyce, wpasowuje się w trend romansowy z silną postacią męską. Oceniam na 8/10 i nie pozostaje mi nic innego niż gorąco zachęcić Was do lektury. Sama chyba skuszę się na poprzednie tomy, które liczę, że będą równie ciekawe.